Mijn eerstgeborene werd zeven. Zeven, niet te geloven!
Voor hem geen nieuwe feesttenue, maar handgemaakte cadeautjes, zoals hij dat zelf wenste.
Een deken en een échte jongenspop. Het oude deken werd immers te klein bevonden, en mag (aldus Tuur) doorschuiven naar de baby.
Een XL deken voor mijn grote jongen in een door hem gekozen stof. Hij heeft smaak mijn zoon. De Petit Pan meteoren blijven prachtig. Na een vlaggenlijn en kussen, nu dus ook een deken.
Er rest mij nog maar een klein stukje meteoren. Maar zeg nu zelf: een meteorenhemd zou toch ook prachtig zijn? Daarvoor werd de stof oorspronkelijk in huis gehaald. Bijhalen dus!
Twee meter deken met de zachtste fleece ever, daar kan je je al eens achter verstoppen. Het deken werd afgewerkt met extra dikke paspel van bij de Stoffenkamer.
Een pop, dat was zijn tweede wens. Een echte jongenspop, zoals Thijn, maar met meer kleertjes die aan en uit kunnen. En met zwart haar! Mijn grote, gevoelige jongen, …, hij weet wat hij wil. Of toch als het op kleuren en kleren aankomt.
Hij kreeg echt lederen schoeisel.
En een stoere salopet.
